I   II   III   IV	BETON BR.13  DANAS, Utorak 20. februar 2007.   Piše: Bora Ćosić DVA GINZBERGA     Uvod Tokom prošlog leta tražili su iz berlinskog književnog festivala da pronađem srpski prevod poznate Ginzbergove pesme. Povodom njegove osamdesetogodišnjice trebalo je da šest-sedam ljudi iz raznih zemalja pročita američkom pesniku u čast, svako na svom jeziku, tu istu stvar. U svom istarskom okolju nisam uspeo da nađem ono što je trebalo. Pa sam napisao ovaj apokrif, tog Quasi-Ginsberga. U međuvremenu sreo sam na Rijeci prevodioca tražene pesme, Slobodana Drenovca, sina jednog takođe pesnika, nekadašnjeg mog prijatelja. Slobodan je, posle svega, preveo mog Ginsberga na engleski. Tako je dovršena naša vesela letnja pesnička zbrka. QUASI-GINSBERG Još pre pedeset godina skinuo sam svoj kaput bacio sam kravatu izuo sam se nisam se ni umio toga dana niti oprao zube tako sam izašao u našu dičnu američku prestonicu u naš usrani zapadnjački raj začas pokupila se banda mojih istomišljenika Carr Kerouac Burroughs Cassady ružni prljavi zli da time prokažemo glupave lepotane čiste okupane kretene dobrodušne idiote razbucali smo silno mnogo stvari govnima premazali smo Empire State Building svojom spermom udvostručili smo reku Hudson natrtili smo stotine devica dečaka crnih i belih dali da i oni nas trte koliko žele urlajući pri tom gvozdenu Internacionalu pedersku Marseljezu jer bez urlika ne mogu se probuditi jeftini mozgovi vlasnika bakalnica benzinskih pumpi bioskopa i kupleraja razdrndali smo blesavost američkog života budalaštinu američke porodice kretenizam američke politike amerikanizam američke Amerike na tratini ispred Bele kuće skinuli smo gaće pred Predsednikom da time ogolimo njegove laži svojim prdežima otrovali smo kino dvorane sa glupavim filmovima dvorane za imbecilne čajanke sale za konferencije stranaka za aukcije za ispitivanje antiameričke delatnosti kao i onu najvažniju dvoranu Kongresa punu uštogljenih lopova podelili smo svoje otrovne droge deci ministrima kurvama uvaženim pesnicima raspomamili smo ulice najvećeg grada sveta svojom muzikom punom dreke krvi i suza punom nežnosti mleka ljudske ljubaznosti ništa nam nije pomoglo ništa nismo postigli navukli smo ponovo svoje hlače malo smo se i umili počeli smo da čitamo svoje prosvjede svoje pesničke krike po urednim učionicama izdrkanih škola usranih univerziteta ništa nam nije pomoglo počeli smo da kašljemo da umiremo svet je ostao zajeban kakav je i bio ili još zajebaniji ja sam takođe mrtav skoro sasvim raspadnut samo taj moj daleki rođak pesnički čita danas jednu ne-moju pesmu jer drugog nema pri ruci jedan ne-moj tekst po sećanju A QUASI-GINSBERG POEM One day some fifty years ago I dumped my stylish coat threw away my tie took off my shoes didn’t even wash my face or brush my teeth and as such went out into our high and mighty American capital our shitty western paradise and a like-minded gang got together in a flash Carr Kerouac Burroughs Cassady ugly dirty bitchy got together to deplore fuckheaded fops and neat and clean half-wits and good-natured idiots so we tore up a lot of things smearing the Empire State Bulding with shit doubling Hudson River with our sperm banging hundreds of virgin boys black und white and let them bang us as much as they wished as we howled the powerful International and faggot à La Marseillaise because without howling we couldn t wake up the second-rate brains of grocery store owners of gas stations movie theaters and whorehouses we shook up the stupidity of American life the idiocy of the American family American political cretenism Americanism of America’s America on the front lawn of the White House we dropped our pants in front of the President to lay bare his lies and with our farts we poisoned the movie theaters with their scatterbrained films auditoriums for moronic tea-parties conference halls for sects for auctions for rooting our anti-American activities as well as the most important hall of all the Congress of United States full of swindlers in starched shirts so we distributed our wicked drugs to kids ministers hookers reputed poets made the streets of the biggest city in the world go wild with our music full of shit blood and tears full of tenderness and the milk of human kidness but nothing helped nothing was accomplished so we pulled up our pants even washed ourselves a bit and started reading our own protests our political howles in the tidy classrooms of jerked-off schools crappy universities but nothing helped and we began coughing and dying but the world stayed as fucked-up as it used to be or fucked-up uven more and I’m dead as well almost totally putrefied and only this distant poetical kinsman of mine today reads a poem that isn’t mine since he has no other at hand an extraneous text from memory that isn’t mine ...             8. avgust 2006, na rovinjskoj terasi Piše: Redakcija Betona MIODRAG STANISAVLJEVIĆ     STANISAVLJEVIĆ, Miodrag Miša (Požega, 20. II 1941 - Beograd, 16. VIII 2005), pisac, pesnik, dramaturg, kritičar, satiričar, izuzetna pojava u novijoj srpskoj književnosti, čovek koji je svojim moralnim stavom izazivao pravu „pometnju u ludilu jednoumlja“. Diplomirao je na grupi za jugo-svetsku književnost na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Bio je urednik Vidika, a potom član redakcija filmskog časopisa F i Filmografa. Od sredine sedamdesetih pa sve do čistke koju je sproveo Milorad Vučelić 1992, radio je u redakciji Dramskog programa TV Beograd. U poeziji je prešao put od rane lirske faze (Pisma Aleksandra Roša), preko eksperimentisanja formom i jezikom tokom osamdesetih (Novi ritmovi, I, II) do angažovane poezije devedesetih (Jadi srpske duše). Pisao je pesme i drame za decu, prevodio je Pasternaka i Brodskog. Kao dugogodišnji kolumnista Republike napisao je seriju briljantnih kritičkih i analitičkih tekstova bez kojih se danas ne može razumeti doba Miloševićeve vlasti niti srpska kultura u to vreme (Golicanje oklopnika, Svaštalice, Elanmortal, Katarza i katarakta). Da bi preživeo, tokom devedesetih se bavio rukodelstvom, praveći hoklice, reparirajući nameštaj, ramove, dečje sanke i poslužavnike koje je potom prodavao na Bulevaru ili kod Palilulske pijace. Živeo je, radio i umro mimo javnosti, iako je zapravo bio jedan od najznačajnijih aktera srpske kulture. Književne institucije su mu poslednji put dodelile nagradu za poeziju davne 1989, kada je priznanje „Milan Rakić“, na osnovu procene žirija (Vasa Pavković) morao da podeli sa Rajkom Petrovim Nogom. Nakon toga je zauvek ekskomuniciran iz zvanične srpske literature. Za novinarsku etiku i hrabrost, 2000. je postao laureat nagrade „Dušan Bogavac“. Miodrag Stanisavljević je u srpsku književnost prvi uveo teme Omarske, rata u Bosni, krivice i odgovornosti o čemu je pisao na izuzetan, nov način. Kada se jednog dana bude postavilo pitanje etike srpske književnosti, njegovi tekstovi biće nezaobilazni. Biće to Die Stunde Null, odakle će naša književnost, htela ona to ili ne, morati iznova da računa svoje književno vreme. Godinu dana nakon njegove smrti, u izdanju Res publike i Informatike, objavljena su Stanisavljevićeva Sabrana dela u pet knjiga  I   II   III   IV